Ho ho ho!

Mikołajki obchodzimy 6 grudnia, które kojarzą nam się z mitycznym, pulchnym, rubasznym jegomościem w czerwonym stroju, z siwą brodą, okularami, i workiem prezentów, jeżdżącym saniami z zaprzęgiem reniferów z fińskiej Laponii.

Czy tak wyglądał kiedyś Święty Mikołaj? – Nie! Czytaj więcej →

Władysław Stanisław Reymont (07.05.1867-05.12.1925) był wybitnym polskim pisarzem, prozaikiem i nowelistą.

Dużą popularność przyniosły mu powieści Ziemia obiecana, Chłopi, Rok 1794, Komediantka, Fermenty oraz reportaże, opowiadania i zbiory nowel.

Ziemia obiecana przedstawia obraz kapitalistycznej Łodzi, która stała się symbolem nędzy i wyzysku zwykłych robotników przez fabrykantów – właścicieli wielkich fortun.

W wiejskiej epopei Chłopi (drukowanej w 1902r. na łamach „Tygodnika Ilustrowanego” a później w formie książkowej) Reymont wiernie odtworzył z dbałością o szczegóły życie społeczności wiejskiej w rytmie przyrody – pracę na roli, zwyczaje i obrzędy jej mieszkańców, ponadto ukazał nierówność majątkową i konflikt wsi z dworem. W sposób impresjonistyczny opisał przyrodę wiejską. Powieść ta nawiązuje do fascynacji chłopską energią, naturalnością i prostotą życia czyli chłopomanii. To największe dzieło literackie autora, za które otrzymał w 1924r. literacką Nagrodę Nobla.

Utwory Komediantka i Fermenty nawiązują do teatralnych doświadczeń autora i miejsca jego pracy jako zawiadowcy na stacji kolejowej w Bukownie.

Trylogia Rok 1794 nawiązuje do schyłku istnienia I Rzeczypospolitej i powstania kościuszkowskiego, gdzie Rejmont pozytywnie odniósł się do szlachty, mieszczan i chłopów a poddał krytyce magnaterię.

Stefan Żeromski (14.10.1864-20.11.1925) był najwybitniejszym polskim pisarzem, publicystą, dramaturgiem, działaczem politycznym i społecznym.

W wieku szkolnym uczęszczał do rosyjskiego gimnazjum w Kielcach, walcząc o zachowanie polskiego języka. Doświadczenia ze szkoły wykorzystał do napisania Syzyfowych prac. Brak wyższego wykształcenia i pieniędzy zmusił Żeromskiego do prywatnego nauczania dzieci w dworkach ziemiańskich a następnie pracował w bibliotekach. Jako gorący orędownik niepodległości Polski prowadził działalność społeczną i patriotyczną. Odbywał liczne podróże nawiązując bliższe kontakty z ludźmi różnych środowisk. W Zakopanem zetknął się z Józefem Piłsudskim a po wybuchu I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich lecz nie brał udziału w walkach. W przededniu odzyskania wolności, w końcu października 1918r. Żeromski został prezydentem wolnej Rzeczypospolitej Zakopiańskiej.

W niepodległej Polsce zamieszkał w Warszawie. Zainteresowany budową Gdyni wypoczywał tam w 1920r. (słynny Domek Żeromskiego – dziś kawiarnia i muzeum). Jego najwybitniejsze utwory to: Syzyfowe Prace, Ludzie bezdomni, Przedwiośnie, Wierna rzeka, Wisła, Wiatr od morza, Międzymorze, Siłaczka, O żołnierzu tułaczu, Rozdziobią nas kruki i wrony, Doktor Piotr.

W utworach Ludzie bezdomni i Siłaczka poruszał problem biedy i ubóstwa robotników i chłopów oraz podkreślał ideał człowieka społecznika. W Przedwiośniu przedstawił wizję „szklanych domów” będących mitem, symbolem rzekomego szczęścia, dobrobytu, nowoczesności, czystości, sprawiedliwości i równości w ojczyźnie.

Dnia 6 listopada 2025r. w Gminnej Bibliotece Publicznej w Malechowie została przeprowadzona prawdziwa lekcja patriotyzmu z udziałem bibliotekarza, który wcielił się w postać Józefa Piłsudskiego i zaproszonych wraz z wychowawczyniami uczniów klas I-III SP z Malechowa.

W podniosłym i uroczystym nastroju prowadzący zajęcia bibliotekarz opowiedział im jak ważną rolę w życiu każdego Polaka i narodu polskiego odgrywają patriotyzm, symbole narodowe, poczucie wolności i niepodległości, oraz czym była niewola pod zaborami i jak Polacy walczyli o przetrwanie i zachowanie tożsamości narodowej. Podkreślił dużą rolę Józefa Piłsudskiego i jego Legionów w walce o wolność i niepodległość. Cennym uzupełnieniem nabytej wiedzy był pokaz książek i różnych gadżetów patriotyczno-niepodległościowych. Czytaj więcej →

W tym roku obchodzimy 1000-lecie (milenium) koronacji Bolesława Chrobrego i jego syna – Mieszka II w Gnieźnie.

Koronacja syna Mieszka I – księcia Bolesława na pierwszego króla Polski była zwieńczeniem jego ambicji i marzeń o potędze. Po śmierci ojca Bolesław Chrobry wypędził z kraju macochę Odę i przyrodnich braci samemu obejmując władzę w kraju. W czasie zjazdu gnieźnieńskiego w 1000r. cesarz Otton III wkładając na skroń Chrobrego swój diadem oznajmił potrzebę jego koronacji. Już wtedy Chrobry zaczął myśleć o zdobyciu korony. Musiał na nią długo poczekać. W czasie wojen z cesarzem Henrykiem II i pozostałymi sąsiadami podbił i przyłączył do Polski Milsko i Łużyce, Morawy (gdzie założył pierzastą koronę) oraz Grody Czerwieńskie. Chrobry opanował czasowo Czechy, Słowację i Ruś Kijowską. Był wytrwałym, mężnym, walecznym (stąd jego przydomek Chrobry), nieustępliwym, inteligentnym, sprytnym i bezwzględnym graczem. Zręczną dyplomacją zawiązywał sojusze wydając za mąż córki obcym władcom. Obalał i osadzał na tronach lokalnych władców a jego wojowie zdobywali grody wraz z łupami i ludnością cywilną. Walcząc z cesarzem Niemiec Chrobry unikał wielkich bitew atakując mniejsze siły przeciwnika z zasadzki. Wojnę z Niemcami zakończył pokój w Budziszynie (1018r.). Dopiero śmierć Henryka II umożliwiła Chrobremu sięgnięcie po upragnioną koronę królewską. Bolesław Chrobry za zgodą papieża został w Wielkanoc 18 kwietnia 1025r. koronowany w katedrze gnieźnieńskiej na króla przez arcybiskupa Hipolita. Niedługo później umiera i zostaje pochowany w katedrze poznańskiej. Jego syn Mieszko II pod koniec 1025r. sięgnął ponownie po koronę.

Koronacja Chrobrego miała ogromne znaczenie, gdyż czyniła go w oczach poddanych szanowanym, suwerennym władcą o dużym autorytecie, „pomazańcem bożym”, zwiększała prestiż i niezależność monarchii na arenie międzynarodowej oraz zapoczątkowała rozwój gospodarczy kraju.