Władysław Stanisław Reymont (07.05.1867-05.12.1925) był wybitnym polskim pisarzem, prozaikiem i nowelistą.
Dużą popularność przyniosły mu powieści Ziemia obiecana, Chłopi, Rok 1794, Komediantka, Fermenty oraz reportaże, opowiadania i zbiory nowel.
Ziemia obiecana przedstawia obraz kapitalistycznej Łodzi, która stała się symbolem nędzy i wyzysku zwykłych robotników przez fabrykantów – właścicieli wielkich fortun.
W wiejskiej epopei Chłopi (drukowanej w 1902r. na łamach „Tygodnika Ilustrowanego” a później w formie książkowej) Reymont wiernie odtworzył z dbałością o szczegóły życie społeczności wiejskiej w rytmie przyrody – pracę na roli, zwyczaje i obrzędy jej mieszkańców, ponadto ukazał nierówność majątkową i konflikt wsi z dworem. W sposób impresjonistyczny opisał przyrodę wiejską. Powieść ta nawiązuje do fascynacji chłopską energią, naturalnością i prostotą życia czyli chłopomanii. To największe dzieło literackie autora, za które otrzymał w 1924r. literacką Nagrodę Nobla.
Utwory Komediantka i Fermenty nawiązują do teatralnych doświadczeń autora i miejsca jego pracy jako zawiadowcy na stacji kolejowej w Bukownie.
Trylogia Rok 1794 nawiązuje do schyłku istnienia I Rzeczypospolitej i powstania kościuszkowskiego, gdzie Rejmont pozytywnie odniósł się do szlachty, mieszczan i chłopów a poddał krytyce magnaterię.
